ชาวประมงเป่าขลุ่ย

fisherman_1

ครั้งหนึ่งมีชาวประมงผู้หนึ่งซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญในเสียงเพลง เขาได้นำขลุ่ยกับแหไปที่ชายฝั่งทะเล พร้อมยืนบนชะง่อนหินที่ยื่นออกไปในทะเล แล้วเป่าขลุ่ยหลายทำนองด้วยความหวังว่าปลาจะหลงใหลในเสียงเพลงของเขา และเต้นระบำมาเข้าแหซึ่งเขาเป็นผู้ขึงไว้ข้างใต้เอง

ในที่สุดหลังจากรอคอยอยู่นานโดยไม่ได้อะไร เขาก็วางขลุ่ยลง แล้วทอดแหลงไปในน้ำทะเล และลากปลาขึ้นมาได้จำนวนมาก เมื่อเขาเห็นพวกมันกระโดดโลดเต้นอยู่ในแหบนโขดหิน ชาวประมงจึงพูดขึ้นว่า

“อ๊ะ พวกเจ้าเป็นสัตว์ที่แปลกพิลึกที่สุด เวลาที่ข้าเป่าขลุ่ย พวกเจ้าไม่ยอมเต้นระบำ แต่ตอนนี้พอข้าเลิกเป่า พวกเจ้ากลับเต้นระบำกันอย่างเริงร่า”

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : จะใช้ของสิ่งใดควรคิดให้ดีว่าของสิ่งนั้นเหมาะสม หรือทำให้เกิดประโยชน์หรือไม่